Tik, tak, tik, tak… Nie wiem
która to już godzina, ba! Który to już dzień minął kiedy wciąż i wciąż
uporczywie powtarzam sobie, że muszę coś wreszcie napisać. To nie jest na
zasadzie, że się do tego zmuszam. Bardziej funkcjonuje to jako coś czego potrzeba
mi do usystematyzowania toku myślenia. Tyle, że jakoś mi to nie wychodzi. Czuję
niemoc. Rozumiem cierpiących artystów…
Z cierpiących artystów najbliżej mi do „cierpiących-nie-bardzo-artystów”
(chyba, że słowo to potraktujemy jako bardzo szeroką metaforę). Mama zawsze
mówiła mi, że mam słomiany zapał. Coś w tym jest Mamo, ale to tylko dlatego, że
nie lubię długo czekać na efekty. Nie jestem cierpliwa.
Tak bardzo chciałabym zrealizować te wszystkie wizje tekstów, które
mam w głowie. Problemem jest jednak to, że nie mam pióra jak Rita Skeeter, ani
notatnika, w którym pojawiałyby się moje myśli. Czekam aż przyszłość nadejdzie,
albo magia powróci. Chociaż właśnie fakt, iż trzeba pomyśleć aby sformułować
myśli w (miarę) logiczne zdanie jest tymże plusem. Plus będący minusem?
Pieprzyć logikę – jestem kobietą.
Tak więc myśl kochanie, myśl
Dym zaczyna iść uszami, co przy obecnej temperaturze pomaga mi wtopić
się w tłum. Jedna szklanka zimnej wody, druga, trzecia, czwarta. Lepiej. Proces
myślowy rozwinął się na dobre. Pomysłów jest wiele, ale niemoc opanowuje moje
dłonie i tusz w długopisie. Tak, piszę długopisem i dopiero później przepisuję
to na komputer. Lubię pisać, czuję się taka retro… a tak naprawdę pisanie jest
sztuką, której jeszcze nie opanowałam. Lekcje kaligrafii w szkołach powinny być
obowiązkowe. Wracając do pomysłów których jest masa – są. Jednak nie mogę do
końca przebić się, przez papkę idiotyzmów w mojej głowie, do jasnych tez oraz
sensownych opinii/zdań. Dym zmienił kolor z szarego na czarny – mózg na
wykończeniu jak piaggio w GTA po paru spotkaniach ze ścianami.
„Hurry up, Mrs Brown, I can feel it coming down”
Napiszę zatem o tym jak nie mogę nic napisać! Tak bardzo genialne, przeszłam
samą siebie.
~Homarrr
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz