Decyzje zawsze są trudne, powinieneś to wiedzieć.

Mieć ciastko czy zjeść ciastko? Zarówno zjedzenie jak i trzymanie metaforycznego ciastka pociąga za sobą określone konsekwencje. Niektórzy wolą żeby ich ciastko się zepsuło. Bo faktem jest, iż zepsute ciastko to nadal ciastko, tylko… po co komu darmowa pleśń? Ludzie są niewolnikami tego jak jest. Bije im po oczach wielki, neonowy napis: „przecież zawsze może być gorzej”. W takim wypadku sparaliżowani tkwią w toksyczności i smrodzie zepsutego ciastka.

Ludzie lubią ciastka. Wybierają (czasem zwyczajnie je dostają) pomiędzy tym z posypką, a lukrem. Kiedy już wybiorą chwalą się nim. Jego dopracowany wygląd, nieziemski zapach i domniemany smak napawa ich dumą. Tak im się podoba, że żal im go zjeść.

Przecież jest takie śliczne, to zbrodnia. 

Po pewnym czasie ciastko zaczyna wciągać się w siebie, zasychać, lukier staje się starzeć i pęka. Nie wygląda to dobrze, ale jego właściciel nadal patrzy przez pryzmat tego co było i jak było. Jego uroda i dobroć nie podlegała wtedy dyskusji, to jasne, lecz nie trwa to wiecznie. Zamiast skonsumować i cieszyć się chwilą właściciel patrzył na nie i wspominał. Jego ciastko pleśniało. Stawało się ohydne i choć trafiało to do jego świadomości to cóż... właśnie nic.
Każde ciastko przeradza się w kolejne, dzięki poprzedniemu wiemy nad czym pracować i czego oczekujemy od następnego. Za którymś razem jesteśmy pewni jakie cechy ma nasze idealne ciastko i już tylko w takie inwestujemy. Pracujemy nad nim i dajemy mu nowe-ciągle to samo-życie. Nie można zatrzymać się na jednym przysmaku tylko dlatego, że się nam trafiło. Chyba, że ktoś jest amatorem pleśni i rzeczy nie do końca świeżych. Wtedy droga jest prosta. Jedno ciastko na cale życie.

Spójrz teraz na swój życiorys i na ciastka, które Cie otaczają. Sprawdź czy któreś z nich nie ma nadpękniętego lukru i czy nie jest zepsute. Jeśli wiesz, że to jest to ciastko, którego poszukiwałeś i które w pełni Ci satysfakcjonuje to popracuj nad nim i upiecz je. To będzie przecież to samo ciastko. Jeśli jednak nie jest to to czego oczekujesz masz poważny problem. Nie szukaj po omacku, pomyśl czego chcesz i dopiero później działaj. Przecież do tej pory działałeś tylko w obrębie tylko tego ciastka. Po co rzucać się na głęboką wodę? Tylko od Ciebie zależy jakim cukiernikiem jesteś, warto być tym zadowolonym z siebie kreatorem własnej cukierni, nie sądzisz? Do smutnego cukiernika nie chadzają wesołymi grupkami weseli ludzie. On ma tylko zepsute ciastko na swojej ladzie. Jedno, bo nie może mieć więcej. Ucieka się od pleśni i toksyczności. Pytanie dlaczego cukiernik tego nie robi…

Może się zwyczajnie… BOI?

Wszyscy się boją. Cukiernia to hazard, gdzie spekulacje specjalistów są nic nie warte. Niektórzy  cukiernicy wychodzą z punktu, iż lepiej ryzykować i zyskać - chociażby doświadczenie - niż tkwić w sklepie, gdzie do drzwi puka tylko przeciąg, a naszym jedynym rozwijającym rozmówcą jest rosnąca pleśń na ciastku. To satysfakcjonuje tylko chorych ludzi, a takimi zajmują się specjalni cukiernicy z notatnikami z biszkoptu i rękawami do lukru zamiast długopisu (można potem zjeść swoje notatki! Genialne!).

Nie wiem jak bardziej obrazowo mogę to zawrzeć mój drogi. Przeczytaj raz, drugi, trzeci i może zrozumiesz mój tok myślenia. Hmm… o ile go nie rozumiesz. Bo pewnie to robisz. W takim wypadku odsyłam Cię do obrazu-głównej myśli tego wpisu.

~ Homarrr

Strachy Na Lachy - Niecodzienny Szczon