"Wybacz, zawiodłem się"

To smutne, że czasem możemy mieć tak bardzo różne pojęcia tego samego zjawiska. Czasem coś co dla nas jest pewnikiem, dla drugiej osoby zaangażowanej już tym pewnikiem nie jest. Właśnie to jest powodem zawiedzeń i niespełnionych oczekiwań. Właśnie to jest powodem, że wszystko zaczyna toczyć się w złym kierunku.

Parę słów, jedno stwierdzenie i zaczynasz się zastanawiać czy w ogóle warto odpowiadać. Stwierdzasz, że jedno wytłumaczenie swojej postawy i punktu widzenia i masz to gdzieś. Wszystko masz ostatnio gdzieś, a walka o ludzi, którzy nie walczą tylko się poddają praktycznie przy napotkaniu pierwszej przeszkody, może być dla Ciebie zbyt trudna. Taka właśnie się ta walka staje – w tej chwili, wśród zupełnej ciszy dociera to do Ciebie coraz wyraźniej i coraz brutalniej dobija się to do czaszki. Starałaś się i naprawdę próbowałaś, a zachęcenie Cię do takiego działania wcale nie jest łatwe. Zaangażowanie musi być dla Twej osóbki wyzwaniem. Cóż kochanie, wyzwanie Cię przerosło.

Kiedy zaczynasz nazywać kogoś przyjacielem pewne prawdy bierzesz za pewnik. Tym bardziej, że osoba ta upewnia Cię i mówi Ci to prosto w oczy siedząc stosunkowo (bardzo) blisko. Ona, poprawia włosy i nigdy nie kłamie prosto w oczy, to jest chamstwo. Powiedziała, że obiecuje? Powiedziała. Powtórzyła to ze dwa razy i przytuliła się po raz enty. Dlaczego, więc w to wątpisz? Miała jakieś powody ku temu by dzielić się tym ze światem? Odpowiedz sobie na to pytanie sam w swojej głowie. To, że z kimś rozmawia szczerze jest powodem do chwalenia się i czucia się lepszym, bo rzekomo poinformowana osoba ma się tak dobrze z Tobą znać? Śmieszne. Szczerość jest wybitnie personalnym i intymnym zjawiskiem, obietnica tak samo. To smutne, że to ona tak uważała, choć nie ma kręgosłupa moralnego.

Ona się już teraz ironicznie śmieje. Coś w niej pękło, a ma za daleko do sklepu by iść po klej. Wraca do dawnego stanu i przestaje ją to obchodzić. Zawiodła się. Słowo to słowo.

- Nie obiecuję byle czego. Dla mnie słowo to kwestia najważniejsza.

- Dla mnie też słowo jest najważniejsze. Ufam Ci.

Chyba jednak nie. Zdenerwowałeś mnie. Gratuluję, bo to sukces w moim obecnym stanie. Wiem, że najpewniej teraz będziesz przepraszał ze trzy dni i będziesz się czuł źle, ale… wybacz. Przestaje mnie to obchodzić. Wydawać się to może śmieszne, ale zraniłeś mnie w odsłonięty, po raz pierwszy od dawien dawna) punkt. Pokazałam Ci siebie, a Ty zwyczajnie wbiłeś tam sztylet. Zabawne, bo liczyłam, że akurat Ty tego nie zrobisz, a teraz siedzę i piszę to szybciej niż cokolwiek innego. W głowie wciąż widzę ten sam obraz, a na ustach bez końca niesie mi się modne ostatnimi czasy słowo: „bullshit”.

Słowo miało być dla Ciebie najważniejsze. Widocznie nie moje, a to duży minus dla naszej relacji, jak dotąd nazbyt idealnej, Przyjacielu. To daje mi do myślenia, czy aby na pewno bierzesz mnie na poważnie czy zwyczajnie jesteś ciekawy i chcesz podratować swoje upadłe ego. To mnie smuci. Same myśli tego rodzaju mnie smucą, ale widocznie takie jest życie, przejechałam się być może po raz kolejny.

Nie wiem i to mnie martwi.

Nie wiem czy to źle, że ufałam bezgranicznie w Twoje słowa – obiecałeś mówić mi prawdę.

Nie wiem jak to dalej się potoczy i nie wiem czy ja będę to dalej toczyć. Teraz, mówiąc szczerze, nie mam najmniejszej ochoty.

~Homarrr